یادی از مرحوم ذاکر کریمی

یادی از مرحوم ذاکر کریمی

یکی از هیئت‌های با سابقه که هر هفته برنامه داشت، هیئت مرحوم ذاکر کریمی بود و به نام او معروف شده بود. ولی چون اکثر شعرا و نوحه خوانان در آن شرکت‌ می‌کردند نام آن به هیئت شعرا و نوحه خوانان تغییر یافت. من از همان کودکی به آن هیئت‌ می‌رفتم. یکی از برنامه‌ها خواندن قرآن به نوبت بود و مرحوم ذاکر گوش‌ می‌داد و غلط‌ها را اصلاح می‌کرد و انصافاً در تجوید مهارت داشت و من در طول آن سال‌ها از او تجوید یادگرفتم.

مرحوم آقای ذاکر ویژگی‌های خاص خودش را داشت. یکی این بود که در هر جلسه یک صفحه از معراج السعاده نراقی را که یک متن فارسی بود، به ترکی‌ می‌خواند و این ترجمه همزمان او برای من بسیار جالب بود. دیگر اینکه آقای ذاکر عاشق امام حسین(ع) بود. وقتی نوحه‌خوانی شروع‌ می‌شد ایشان شروع به گریه‌ می‌کرد و گریه او تا آخر ادامه داشت اگرچه ساعت‌ها طول‌ می‌کشید. حتی اگر نوحه خوان ناشی بود و خوب نمی‌خواند، باز آقای ذاکر گریه‌ می‌کرد.

آقای ذاکر شاعر هم بود و اشعار بسیاری در مدایح و مراثی حضرات معصومین(ع) سروده بود. بخشی از اشعار او همان زمان به نام گلشن بهار چاپ شد. در آن موقع پسر آقای ذاکر یعنی جناب آقای میرزا حسین کریمی هم شعر‌ می‌گفت و استعداد عجیبی داشت. بعضی‌ها اشعار او را در همان زمان به اشعار پدرش ترجیح‌ می‌دادند.

تا اینکه آقای ذاکر به رحمت خدا رفت و پسرش راه او را با قوّت بیشتری ادامه داد. همین حالا هم که بیش از چهل سال از آن زمان گذشته، هیئت شعرا و نوحه خوانان با مدیریت آقای کریمی ادامه دارد و یکی از معدود هیئت‌هایی است که هم از نظر کیفیت و هم از نظر کمیت در سطح بالایی قرار دارد. آقای کریمی که خداوند عمر طولانی به او بدهد، با سرودن شعرهای زیادی هم در مرثیه و هم در طنز اکنون یکی از افتخارات مراغه است و به بنده هم لطف دارند.