باورهای دینی در عصر پست مدرن

باورهای دینی در عصر پست مدرن

در قرن 19 میلادی در اروپا عصر مدرنیسم به اوج خود رسید و هر چیزی تحت تاثیر آن قرار گرفت و هر چیزی از جمله فلسفه و دین با عقل خشک و تجربه محک زده شد تا آنجا که یکی از دانشمندان غربی گفت: خدا را تا زیر تیغ جراحی نبینم قبول ندارم، ولی بعدها  متفکرانی چون نیچه آلمانی از این مدرنیسم افراطی دل زده شدند و ارزش‌های عصر مدرنیته را مورد نقد قرار دادند.

به نظر بعضی از این منتقدان، عقل گرایی افراطی، دشمن تفکر انسانی است و سبب می‌شود که انسان به هیچ معرفت عقلی دست نیابد و همواره در شک و تردید به سر برد.

این طرز تفکر که به آن پست مدرن گفته‌ می‌شود، عقل گرایی لجام گسیخته غرب را مهار کرد و پدیده‌هایی مانند دین را به جایگاه مطلوب خود برگردانید، به گونه‌ای که بسیاری از اندیشمندان غربی به سوی دین و عرفان گرایش یافتند. حتی بعضی از جوان‌های اروپایی را‌ می‌بینیم که به افراط گرایی معکوس افتاده‌اند تا جایی که برخی از آنها به حرکت‌های تند غیر عقلانی تکفیری‌ها گرایش پیدا کرده اند. افراط و تفریط آفت‌های بزرگی هستند که انسان را به هلاکت‌ می‌کشانند. امیرالمؤمنین(ع) در یک سخن نغز و بیدار کننده که در نهج البلاغه آمده،‌ می‌فرماید: الیمین و الشمال مضلَّة و الجادة هی الوسطی، راست و چپ مایه گمراهی است و جاده و راه راست همان راه وسط است.