اسم اعظم الهى

اسم اعظم الهى

در ميان اسماى حسناى الهى يك اسم به عنوان اسم اعظم معرفى شده و در روايات از حضرات معصومين(ع) براى آن خواص و آثار بسيارى آمده ولى به طور  روشن و صريح تعيين نشده، گويا كه بنابراين بوده كه آن اسم مستور و مخزون و پنهان بماند و تنها كسى كه شايستگى هاى لازم را داشته باشد، آن را بداند و از آن استفاده كند.

اسم اعظم فقط يك لفظ نيست بلكه منظور اسمى از اسماى الهى مانند اللّه‏ يا رحمان يا رب و يا هر اسم ديگرى است كه انسان بايد آن را در خودش جارى كند و از اسم به مسمى برسد و در اطاعت و عبادت به مرحله‏ اى قدم نهد كه همه چيزش خدايى باشد. در چنين حالتى است كه به بركت آن اسم مى‏تواند كارهايى شگفت انجام دهد، همانگونه كه در حديث قدسى آمده كه خداوند مى‏فرمايد: عبدى اطعنى  اجعلك مثلى[1]. بنده من مرا اطاعت كن تا تو را همانند خودم قرار دهم.

و در عبارت ديگرى مى‏فرمايد: اطعنى فيما امرتك اجعلك تقول للشيىء كن  فيكون[2] مرا اطاعت در آنچه به تو فرمان دادم، تو را چنين كنم كه به چيزى بگويى باش پس بشود.

[1]. شيخ حر عاملى، الجواهر السنية فى الاحاديث القدسيه، ص 709.

[2]. همان، ص 713.