قصیده بُرده با ترجمه جامی به شعر

قصیده بُرده با ترجمه جامی به شعر

قصیده بُرده از شرف الدین بوصیری در مدح رسول اکرم(ص) از قصائد جاویدان در ادبیات عربی است و 162 بیت دارد. بسیاری از مسلمانان به آن تبرک می‌جویند. گفته‌اند بوصیری گرفتار بیماری فلج بود، این قصیده را سرود و به پیامبر توسل جست، در خواب دید آن‌ حضرت جامه و برده‌ای روی او انداخت.چون بیدار شد، شفا یافته بود. این قصیده به زبان‌های مختلف ترجمه شده از جمله توسط جامی شاعر معروف به شعر فارسی ترجمه شده. چند بیت از آن با ترجمه جامی بدین قرار است:

محمدٌّ سـیدُ الكــونینِ والثقَلَـیْنِ // والفریقـین مِن عُـربٍ ومِن عَجَـمِ
آن محمد سیدالكونین فخر انس و جان //  مهتر اهل دو عالم، ‌برتر عُرب و عجم

هُو الحبیبُ الــذی تُرجَى شـفاعَتُهُ // لكُــلِّ هَوْلٍ مِن الأهـوالِ مُقتَحَمِ
آن حبیبی كو بوَد امیدگاه مردمان //  در شفاعت نزد سختیهای پیچیده بهم

فــاقَ النَّبیینَ فی خَلْـقٍ وفی خُلُـقٍ // ولم یُـدَانُوهُ فی عِلــمٍ ولا كَـرَمِ
بهتر پیغمبران درخَلق و در خُلق آمده //  كس چو او نامد نه در علم و نه در فضل و كرم

وكُــلُّهُم مِن رسـولِ اللهِ مُلتَمِـسٌ // غَرْفَا مِنَ البحرِ أو رَشفَاً مِنَ الدِّیَـمِ
جملگی شان از  رسول الله كردی التماس//  یك كف از دریای علم و شربتی ز آب كرم

مُنَـزَّهٌ عـن شـریكٍ فی محاسِــنِهِ // فجَـوهَرُ الحُسـنِ فیه غیرُ منقَسِـمِ

اومنزه از شریک اندر محاسن آمده // جوهر حسن محمد پاره نامد در قِسم

أعیـا الورى فَهْمُ معنــاهُ فلیسَ یُرَى // فی القُرْبِ والبُعـدِ فیه غـیرُ مُنفَحِمِ

عاقلان از فهم معنای محمد عاجزند //  اهل عالم جمله دروصفش کشیدستند دم

وکُــلُّ آیٍ أتَى الرُّسْـلُ الکِـرَامُ بِهَا  // فــانمـا اتصَلَتْ مِن نورِهِ بِهِــمِ 

 هر چه آوردند مجموع رسل از معجزات //  آن ز نور مصطفی آمد به ایشان لاجرم

فـاِنَّهُ شمـسُ فَضْلٍ هُـم کــواکِبُهَا // یُظهِرْنَ أنـوارَهَا للنــاسِ فی الظُّلَمِ
 او بود خورشید فضل و دیگران استارگان //  روشنی استارگان پیدا شود اندر ظُلَم

أکــرِمْ بخَلْـقِ نبیٍّ زانَــهُ خُلُـقٌ // بالحُسـنِ مشـتَمِلٌ بالبِشْـرِ مُتَّسِـمِ

خَلق پیغمبر نکو  بر خُلق خوش آراسته  //  مشتمل بر حسن باشد بر بشارت مبتسم

کالزَّهرِ فی تَرَفٍ والبـدرِ فی شَـرَفٍ  //  والبحرِ فی کَــرَمٍ والـدهرِ فی هِمَمِ

چون بهار از تازگی، مانند بدر اندر شرف  //  همچو دریا در کرم چون روزگار اندر همم