شعر “رحیل کاروان” از استاد یعقوب جعفری

رحیل كاروان

خدا را ساربان رحمى كمى بگذار بنشینم   بده مهلت كه از این گلستان، تازه گلى چینم
گل باغ رسالت این گل تازه بهار من   چسان پرپر شده اینجا خداوندا چه مى‏بینم
به روى خاك تفتیده در این گرماى بغض آلود    فتاده نسترن ‏ها و شقایق‏ ها و نسرینم
به هر سو پیكر پاك عزیزانم میان خون   چه سازم با غم این لاله‏ هاى سرخ رنگینم
ایا صد پاره تن اى سرور زینب حسین من   به جان تو قسم سیرم دگر از جان شیرینم
چو گل غرق عرق گشتم از این مهجورى و دورى   نسیم لطف تو بخشد مگر زین درد تسكینم
 تو انجام رسالت كردى و اینك سرافرازى   پس از تو مى‏كشم بر دوش خود این بار سنگینم
 به كوفه منبرى سازم پیام خون تو گویم   منم زینب به غیر راه تو حاشا كه بگزینم
 نواى عزت و آزادگى از ناى تو خیزد    تو سالار شهیدانى بود تا ماه و پروینم
 ندارم فرصتى دیگر رحیل كاروان بشنو   خداحافظ تو و یاران من و این قلب مسكینم
 بگوید جعفرى با ذره ذره جان خود شاها    نجویم جز تو مولایى قسم بر عشق دیرینم

22/5/1366 مشهد مقدس